Words about dance

Preview of my new work for Compania Nacional de Danza ; "IN TRANSIT".

The cameraman came very early into the process of creation of my new work for CND.  It's always hard for me to reveal a work in such an early stage. Nevertheless I hope you enjoy it.

 

Cylindrical Shadows

The trailer of "Cylindrical Shadows" that Lindsay Thomas recorded and edited as a preview.I've extended the piece in length and cast. The premiere of this Pacific Northwest Ballet version is due on March 16, 2012 at the Mc Caw Hall in Seattle.

 

New uploaded video

I uploaded a new video on my youtube channeL; the group section from the piece "Lacrimosa", which I created for the Chemnitz Ballett in May 2010. The music is the Stabat Mater from Gianni Battista Pergolesi.

 

Review of CASTRATI

Two Ochoa world premieres highlight BalletX program

July 22, 2011|By Merilyn Jackson, For The Inquirer

Castrati, photo credits: Alexander Iziliaev

Two impressive world premieres by Annabelle Lopez Ochoa set BalletX's summer season ablaze at the Wilma Theater on Wednesday eveninng.

Ochoa has choreographed for the company before, and Laura Feig and Adam Hundt danced her Bare with charming tenderness. In ordinary underwear, they languidly spill over each other, entwining and uncoupling as if drowsy with morning love.

Duets perpetually serve as studies of coupledom, and Amy Seiwert's It's Not a Cry explores the couple over the long haul. To Jeff Buckley's cover of Leonard Cohen's hallowed anthem to love gone bitter, "Hallelujah," Chloe Horne and Barry Kerollis appear in separate spotlights. If Kerollis pulls Horne along in a slide, she convulses in mid-glide and twists off in the other direction. It seems they'll never make it work. Yet by the final iteration of "Hallelujah," the two are coiled together, bathed in a single pool of light.

En Dedans, a short film by Gabrielle Lamb, served as an entr'acte. Voice-overs reveal the individual thoughts of the company's dancers in rehearsal, making apparent the hardships, pain, and doubt artists endure to bring us the pleasure of their company.

But it was Ochoa's morbidly sad, yet freakishly beautiful Castrati that ended the program with an unexpected concept - a study of the "last seven castrati" who endured being maimed for life in order to acquire voices that could range over three octaves.

Castrati, photo credits: Alexander Iziliaev

Along with Colby Damon, Jesse Sani, and Hundt, Ochoa smartly used four female dancers whose long, smooth limbs resemble those developed by boys after prepubescent castration.

Aviad Arik Herman's golden masks and marquisette and faux brocade costumes recalled the foppery and excess of the era. Music by Friedrich Handel and David van Bouwel wrapped this gorgeous lot in the high-pitched voice that sounds as dismembered as the body. Various tics and exaggeratedly grotesque gestures expressed how damaged these performers were. Damon's overly courteous bows drew laughter. Hundt, extracting his voice from his yawning mouth as if it were a long silken scarf, drew pity. Tara Keating, lying leopard-like off to the side, surveyed the audience as if all this were our fault.

Castrati, photo credits: Alexander Iziliaev

Inspiration: the exhibit of Alexander McQueen savage beauty

 

Ramsey Nasr' letter to Dutch prime minister Rutte.

Unfortunately I do not have a translation of this text, but for you who understand Dutch, here are the words of a young artist Ramsey Nasr to Dutch prime minister Rutte about how he feels about the budget arts cuts in the Netherlands. I agree with every word of Mr Nasr. Thank you for your eloquence!

Beste meneer Rutte,

ik neem aan dat u mij kunt horen, of anders uw onderknuppel wel, Hobbitliefhebber Halbe.

Ik sta hier niet voor de kunst. U wilt de kunstsector op eigen benen laten staan, en dat is mooi. U gaat ervan uit dat het Amerikaanse stelsel over anderhalf jaar ook floreert in Nederland. Het zou zo maar kunnen. U kent ze waarschijnlijk wel, die mecenassen die staan te popelen om alle gaten op te vullen die uw Ork momenteel aan het slaan is.

Ik weet net als u: in heel Europa wordt bezuinigd. En er zijn landen die er slechter aan toe zijn dan wij. Ik sta hier dus ook niet om de bezuinigingen terug te draaien. Wat moet, dat moet. Maar weet u wat ik zo gek vind? Alleen bij ons, in Nederland, wordt een man die nooit een voet in het theater heeft gezet en zich openlijk profileert als cultuurhater, aangesteld als staatssecretaris voor die sector. Of zou u ook een minister van Buitenlandse Zaken benoemen die niet eerder in het buitenland is geweest?

Ik denk het niet. Alleen op cultuur zet je een Ork.

Het lijkt soms wel alsof u het niet meent.

Het gaat om de manier waarop
Nee, het gaat niet om de kunst. Het gaat om de manier waarop. Dat kan sierlijker, Mark. C'est le ton qui fait la musique. Dit is de toon van desinteresse en rancune - en ook van leedvermaak waarmee het gepaard gaat.

Ik weet: u speelt piano. Dat is mooi. En in het theater, de concertzaal en de musea kom ik uw partijgenoten vaak tegen. Dat is ook mooi. Laatst zaten meneer Bolkestein en ik zelfs naast elkaar op het eerste balkon, samen in het midden. Dat was helemaal mooi. Het laatste wat ik dus wil beweren is dat uw partij uit armzalige proleten bestaat. Maar waarom vraagt uw eigen fractievoorzitter zich in de Volkskrant dan af 'waarom er eigenlijk belastinggeld naar cultuur gaat'? Iemand die dat balletje opgooit, ja iemand die echt vindt dat zijn eigen cultuur geen ondersteuning verdient, letterlijk of figuurlijk, zo iemand is natuurlijk een beetje een schoft - dat bent u toch met me eens. Niet omdat hij zulke dingen zegt, hoor ik u denken, maar omdat hij als politicus weet dat de burger dit graag wil horen. En dat moet je niet doen. Stef Blok maakt stemming, meneer Rutte. Ik dacht: ik zeg het maar even.

Maar hij ging nog door: 'Ook dierentuinbezoek heeft opvoedkundige waarde. En rijwielzaken krijgen géén subsidie ondanks de gezondheidseffecten van fietsen.'

Nu weten wij allebei, u en ik, dat dierentuinen heus wel subsidie ontvangen, en eigenlijk de rijwielhandel ook, via het Nationale Fietsenplan. Soms heb ik de indruk dat Stef Blok maar wat zit te jokken. Maar dat kan helemaal niet,want de VVD is een beschaafde partij. En dan raak ik in de war.

Kunst verkoopt niet
Weet u wat ik soms denk, meneer Rutte? Het is heel gek hoor, maar soms heb ik de indruk dat kunst gewoon niet verkóópt. En dat kunst daarom - ik durf het bijna niet te zeggen - gebruikt wordt als zondebok. Dan hoor je ineens dat wij allemaal parasieten zijn en subsidieslurpers en dat we op onze kont zitten en onze portemonnee openhouden. Een beetje zoals er over allochtonen wordt gepraat. Gek hè? Soms heb ik hele rare gedachten. En ook - we zijn nu toch bezig: ik in mijn ivoren torentje en u in uw eigen torentje - ook denk ik wel eens, als ik het allemaal niet meer zie zitten, dat u zo over de kunst praat omdat het wel makkelijk scoren is: want anders gaan uw kiezers gewoon naar de PVV. En dan denk ik dat het eigenlijk allemaal is om stemmen te winnen. Dom hè?

Want op zich valt er bij ons maar weinig te halen. Terwijl ik wel eens heb gehoord dat er een potje bestaat van wel vijf miljard. Vijf miljard! Een hele slimme meneer heeft mij laatst namelijk verteld dat de hypotheekrenteaftrek óók een soort subsidie is, voor mensen die een huis willen kopen. En dat er hele erge rijke mensen in Nederland zijn, die meer verdienen dan 80.000 euro per jaar en die zo'n ondersteuning eigenlijk helemaal niet nodig hebben. Als je dat geld nou in een potje steekt, zo zei hij, dan heb je in één klap zo'n vijf-hon-derd miljard centjes bij mekaar! Veel hè, meneer Rutte. Dat potje zou ergens bij jullie in de VVD-kamer moeten staan, heel hoog op een antieke kast. En daar mag niemand aankomen. Dat potje staat daar gewoon.

Dus ik dacht: ik zegt het maar even. En het is maar een ideetje. Denk er eens rustig over na.

Geen onzin verkopen
Weet u wat het is, premier Rutte: eigenlijk zijn wij alletwee volwassen. En u moet geen onzin verkopen.

Als u meer eigen inkomsten van de kunstsector eist en in dezelfde zin aankondigt het btw-tarief voor die sector te verhogen van 6 naar 19%, dan bent u een leugenaar, zo simpel is het. Uitgerekend de culturele organisaties die aan al uw eisen voldoen en voor een hoog percentage eigen inkomsten hebben gezorgd, dreigen hun subsidies te verliezen: het Oerol Festival bijvoorbeeld, en Orkater. Beide zijn publiekstrekkers. Beide moeten weg. 'Niemand is veilig' grijnsde de Ork toen hij het had over de voorgenomen bezuinigingen. Hij had gelijk. Volstrekte willekeur.

U bent non-stop onoprecht. U bent trots op de harde keuzes van dit kabinet. Ik vraag u: welke harde keuzes? U vernietigt een sector - maar dat is geen keuze, dat is gemakzucht. U bespeelt liever het sentiment van de burger dan werkelijk, in het landsbelang, die harde keuzes te maken. Juist vandaag zou een premier zich boven de partijen moeten opstellen. U volgt de hardste lijn van uw eigen partij, en verwart hardvochtigheid met visie.

Anders valt niet te verklaren dat u kansarmen, kwetsbare jongeren in het speciaal onderwijs, OV-afhankelijken, psychiatrische patiënten, asielzoekers uit oorlogsgebieden, pgb'ers en ernstig zieken de rekening laat betalen. Waarom zij? Ze leveren u geen geld op. Dus kort u ze.

Het gaat om onze cultuur
Nee, het gaat niet om de kunst. Het gaat om onze cultuur. Om wat Nederland zou moeten zijn. Voor dit kabinet is cultuur niet langer de basis van een beschaving, het is een leuk extraatje, een speeltje. Ze zal nu op eigen krachten moeten overleven óf uitsterven, naar de wetten van de vrije markt. Ik noem het de wetten van het dier.

U heeft een blinde vlek, meneer de premier, voor alles wat zich niet laat vangen in de netten van die vrije markt. Voor wat niet in materie valt uit te drukken en door de mazen glipt. Ook uw bewindslieden weten zich geen raad met het immateriële. Vandaar dat een VVD-minister van Volksgezondheid zonder schaamte kan stellen dat psychiatrische aandoeningen en depressies 'binnen de eigen kring uitgevogeld' moeten worden. En Stef Blok zal zich op zijn beurt afvragen waarom hij daar eigenlijk belasting voor moet betalen. Als iemand nu gewoon gehandicapt wil zijn, hoeft een andere burger daar toch niet voor op te draaien?

Indien u dit bedoelt met zelfredzaamheid - zeg dat dan gewoon. Zeg: geachte burgers van Nederland, wij geloven in het recht van de sterkste. Wees eerlijk en lieg niet. Beweer niet dat onder uw hoede als premier de zwaksten altijd op steun van de overheid kunnen blijven rekenen, wanneer nu juist het doel is deze zwaksten te treffen. En nog een tip: noem het liever geen 'kwaliteitsimpuls'. Maar vooral: zeg niet dat u 'dat prachtige land weer gaat teruggeven aan de Nederlanders'.

Op wie doelt u dan, meneer de premier? Waar haalt u het lef of de domheid vandaan om een paar miljoen Nederlanders van buitenlandse afkomst weg te zetten en tot niet-Nederlander te verklaren? Ben ik eigenlijk wel een Nederlander? Het is een vraag die ik mij pas sinds kort moet stellen. Niet de afkomst, zei u, maar de toekomst telt. Wat een waardeloze slogan. U maakt stemming, verder niets.

Uitwissen van herinneringen
Dit kabinet, dat Nederland terug wil geven aan de Nederlander, wist elke herinnering aan Nederland uit. En u, meneer Rutte, u bent geen Ork of onbenul: u ként de Nederlandse cultuur. U kent Harry Mulisch, onze bekendste romancier: geen druppel Neerlands bloed stroomde door zijn aderen. U kent Ramses Shaffy, onze grootste chansonnier: geen druppel Neerlands bloed. U kent Vondel, onze grootste dichter: geen druppel. En Baruch de Spinoza, onze grootste filosoof - inderdaad. Nederland werd groot op vreemde smetten. En daar hoeft niemand ooit bij stil te staan, zolang u het tegendeel maar niet beweert.

Misschien bedoelde u het niet zo. Maar het kwam wel lekker uit.

Breng de markt in contact met rancune en je hebt het recept voor uw beleid.

Kom niet met het antwoord dat de burger dit wil. U wil dit. De afgelopen jaren hebben onze politici de burger eerst laten vallen en toen opgehitst: u heeft aldoor gezegd wat u dacht dat de burger wilde horen. Inmiddels praat de burger u na. U maakte de burger wijs dat alle problemen in Nederland veroorzaakt worden door buitenlanders, dat kunstenaars parasieten zijn, dat beschaving beursgenoteerd moet worden, dat de zwakkeren schuldig zijn, de armen luiaards, asielzoekers criminelen, dat geestesziekte geen ziekte is. U maakt de burger wijs dat u regeert. Daarom staan wij hier.

Iedereen wordt voorgelogen
Geen van onze politieke leiders vertoont oprechtheid. Geen van hen vertoont de moed boven zichzelf uit te stijgen en keuzes te maken in het belang van een land. De kunstenaar én de buschauffeur, iedereen wordt voorgelogen. Of het nu jouw partij is die aan de macht is of de mijne, elke burger heeft toch één basisrecht: te worden geregeerd door leiders die het menen.

Dus ja, ik zou willen dat dit kabinet opkwam voor de beschaving die het voor ogen staat en voor de burgers die het niet cadeau krijgen. Te beginnen met de PVV. Het zou getuigen van oprechtheid en respect voor haar anderhalf miljoen kiezers. Sinds het aantreden van onze regering heeft de PVV echter bij de ingediende moties die haar verkiezingsprogramma ondersteunden, steevast tegengestemd. Of het nu gaat om veiligheid op straat of de ouderenzorg: de PVV stemt bij elke aangereikte oplossing tegen. Waar blijft die hulp aan de mensen die het niet cadeau krijgen? Consequent zijn ze op hun eigen manier weer wél: als het gaat om zaken waar de PVV altijd fel tegen was - het korten op de huurtoeslag, de marktwerking in de zorg, of de privatisering van het O.V. - dan stemt de partij tegenwoordig vóór.

Evenzo zou ik willen dat het CDA nog iets van christelijke beschaving in zich terugvond. Die kans is klein: deze partij preekt zelfs niet meer voor eigen parochie. Alles voor de macht.

En ik zou willen dat de VVD oprecht was en zich een partij van liberalen zou tonen in plaats de ultra-orthodoxie te omarmen zodra het haar uitkomt. Omwille van de macht is de VVD tegenwoordig tégen koopzondagen en tégen de aanwezigheid van vrouwen op de kieslijst van de SGP.

Elite of de burger
Het gaat vandaag niet om links of rechts. Het gaat niet om de elite of de burger. Wij staan hier als vertegenwoordigers van een land dat wordt belogen.

Dat is het wezen van politiek, zullen sommigen zeggen. Maar ik zoek een mens, een eerlijk mens, zelfs in de politiek.

Geachte premier Rutte, er bestaan in deze materiële wereld  een paar zaken die ons scheiden van de apen. Kunst is daar één van. Verder zijn er nog de nutteloze noodzaak om kennis te vergaren, en om andere mensen te helpen. Kunst, kennis, altruïsme maken ons tot mens.

Wanneer een regering daarvoor geen geld meer wenst uit te trekken maar integendeel besluit vooral en juist op deze vlakken te bezuinigen, wetend dat de behaalde winst miniem zal zijn, dan zegt dat iets over ons beschavingspeil. Dit kabinet toont enkel zijn grijns en zijn tanden. Het trekt ons terug naar het dierenrijk.

En natuurlijk, wij kunnen al ons geld ook uitgeven aan eten, wonen, neuken en slapen. Want kunst irriteert, zoals een asielzoeker irriteert, zoals twijfel of nuance, of de klachten van iemand die lijdt aan depressies. Stuk voor stuk zaken die ons doen twijfelen aan utopieën - zoals daar zijn: de raszuivere natie, of de heilstaat van de vrije markt. Dát is de reden van uw rancune. 

Het gaat vandaag niet over kunst. Dit kabinet haalt de mens uit ons weg.

Wij burgers, iedereen - wij kunnen bezuinigen, ingrijpend en pijnlijk. Maar wij zullen dat doen op eerlijke wijze, en met liefde voor onze cultuur en ons land.

^{Ramsey Nasr}

Silent bow

Due to the massive planned cut backs over 40 % in dance in the Netherlands, the whole Dutch dance scene gathered on the stage of the Amsterdam Music Theatre on the evening of the 25th of June for a one off 'Silent bow'.
To show solidarity and union as a metaphor for all participants involved on stage.
Risking that all participants bowing could vanish by the end of 2012 if no action is undertaken by the opposition of the Dutch government.

 

Interview for Dance Salad Festival 2011 by Nancy Wozny

Festival favorite returns to Dance Salad: A visit with Annabelle Lopez Ochoa

 

Celine Cassone and James Gregg of BJM Dance Montreal will perform Locked Up Laura.
Choroegraphy by Annabelle Lopez Ochoa.Photography by Gregory Batardon.  

by Nancy Wozny

April means dance is in the air, with the yearly Dance Salad Festival at Wortham Center from April 21-23. This year the program includes performances by Ballet National de Marseille, Beijing Dance/LDTX, Staatsballett Berlin,  BJM Dance Montreal, Eastman, National Ballet of Canada, Nai-Ni Chen Dance Company with Ahn Trio, Royal Ballet of Flanders, Jasmin Vardimon Company, Zoran Markovic & Maša Kolar, and Estonian National Ballet.

It's a time for us to watch new work and continue to follow our favorite choreographers, all carefully curated by founder Nancy Henderek. For me, that would be Annabelle Lopez Ochoa, who made her U.S. debut as a choreographer at Dance Salad. The half Colombian, half Belgian choreographer has set work on the Dutch National Ballet, Ballet du Grand Theatre de Geneve, The Royal Ballet of Flanders, the Pennsylvania Ballet, BJM Danse Montreal, Whim W'Him, BalletX and Ballet Hispanica, to name a few among many. This year, her extraordinary duet, Locked Up Laura, created specifically for BJM Dance Montreal dancers Celine Cassone and James Gregg, marks the fourth time her work has graced a Salad bill. Ochoa took a break from rehearsing in Dresden to visit with DSH.

Dance Source Houston:You have quite a history at Dance Salad. Can you give us a flash recap of your work at the festival?

Annabelle Lopez Ochoa: Yes, I do. In 2006, Nancy Henderek included the duet Before After (created for Dutch National Ballet) to Dance Salad. That was my very first introduction to Houston and to the States. Ellen Dennis, from the Fall for Dance Festival, was in the audience. After the show, she invited me to present the duet in Fall for Dance the following fall. This opened many doors for me.

Then came the duet La Pluie in 2007, a duet performed by Celine Cassone and Bruno Roy, who were then dancing with Ballet de Geneve. Next was One, for Jacoby & Pronk in 2008. I hadn't expected that Nancy would give us a shot, just after seeing the duet from a rehearsal video. I'm very grateful that she is so supportive of my work. I like Nancy's choices and I'm proud to be one of them.

DSH: Let's get to details of Locked up Laura, the piece on the 2011 Dance Salad bill. Can you talk about the creation process?

ALO: Céline Cassone is my muse. I worked with her for the first time in 2005 at le Ballet du Grand Théâtre de Genève. The duet La Pluie was the end of a long piece made for the entire company. Something happened between us, a  current, an understanding, or a vibe. She said she felt like it was hand made on her, like a high-fashion garment on her body. I liked that expression.

Céline and I always told each other that we would work again together. The opportunity arose when she changed from that company to BJM-Danse Montréal. The director liked my work and gave me a week to do a workshop with his dancers. I decided to make a study about a jazz-dancer and Céline, a classical dancer. How would those two languages meet? I always need a theme for my pieces otherwise only random movements come out. So I chose Celine's story.

 DSH: Let's get to the story of Locked up Laura, which addresses the self doubt that happens for many a performer before they enter the stage. Did this have an anchor in your own life?

ALO: The situation of Locked up Laura is real. Thirty minutes before a performance in London, Céline refused to go on stage. She was done, she wasn't feeling ready, she was insecure, she was tired, she had pain, would she make it to the end? I was backstage trying to cheer her up, the voice on the speaker called out the minutes left before the performance. At 10 minutes before curtain call, I decided to leave and take my seat in the auditorium. I had no idea if she would appear on stage. But she did, and she was stunning. I walked to her after the performance and congratulated her saying that it wasn't that horrible after all. But she made it clear that she would stop dancing very soon. Well, she didn't, and I'm happy she didn't because she's an amazing artist and it's a pleasure to watch her.

 DSH: How does your own life intersect with Locked up Laura?

 ALO: It's Céline's story, but of course, I always put some of my own experience in it. When I decided to stop dancing 9 years ago my contract was running for another six months. That period seemed like an eternity, and at times I felt like on an automatic pilot on stage. I despised that feeling. But it made it clear to me without a doubt that I would leave the stage. And I did, and I'm very happy I did. So the beginning of  Locked up Laura is Céline's story, the end is mine. I left the stage without looking back, without any regrets.

DSH: Talk about how you approach a work which has been specially created for individual dancers. How does a particular dancer's quality enter into your own imagination?

ALO: I've been asked many times how I  create so much diverse work, or where my ideas come from. Usually, half of the idea comes from watching/observing the dancer in front of me, perceiving his/her strong assets and vulnerable points. I try to challenge him/her and likewise the dancer challenges me in return. I like to have the feeling that I'm creating on their bodies/personalities.

 DSH: Your vocabulary covers a broad spectrum of dance styles.

 ALO: Yes, and  my work looks very different in each company. Some might find this weak; I like to see it as that I want to be a chameleon. I'm grateful that a dancer gives me his body, time, energy to create, in return I try to give him a present, my choreography, becoming his. Each time I walk on a new choreographic path, I discover a bit more about myself, about the world around me and about what dance can express.

 DSH: The partnering in your work is so organic and fluid, it's as if two bodies function as one at times. What draws you to the duet form?

 ALO: As a dancer, I loved dancing duets more than solos. I believe there's magic happening when two bodies convey one feeling together.  But as a starting choreographer, and I'm going back to 2001 now, a colleague of mine commented on my work, saying that I was a talented choreographer but that I sucked at partnering work.  He said I would never make it as a choreographer if I didn't know how to craft a good duet. I made it a challenge for myself to investigate this specific choreographic language of two bodies dancing together instead of a male supporting or manipulating a woman. The duet  Before After became my first study/research on partner work in 2002. At the time, I didn't know it would become my signature piece. I see every duet I create as a challenge to perfection my skills in partnering.

 DSH: I have really enjoyed watching your career flourish. I appreciate that your work is on the rep of large companies and smaller more boutique companies, like Whim W'Him, where Houston Ballet principal Melody Herrera guests, and BalletX. Is that in the plan, to be very selective about who you choreograph for? What are you looking for in a company?

 ALO: It's not a question of what I look in a company, but what they see in me. Usually, directors invite me because they believe my choreographic language could add something to their repertoire or teach something new to their dancers. I'm blessed that I have had the chance to work with incredible dancers in a big array, from contemporary to classical ones and also actors. I've learned tremendously from each one of them. I've not only had companies commission a new work from me, but also individual dancers have been asking me to collaborate with them.

 DSH: You are quite visible on the web, and in some ways at the forefront of the future of independent dance makers. Do you see yourself as a pioneer as well?

 ALO: I must say that I think that if the internet didn't exist I wouldn't have the career I have now. I love the technical aspects of the web and video and I'm always curious to learn about the latest gadgets. Youtube has opened many doors for me and reached to people that would otherwise never have seen my work. For example, the young Russian ABT Soloist Daniil Simkin crossed my path through my Youtube channel I have never seen him dance live, but I did see his videos on Youtube. Basically, we know each other virtually, and we are planning now to work on a duet this summer. You never know how visible you are when you post stuff on the web. I don't have an agent, so I feel like I have to put myself out there, reach out to my audience and, yes, sometimes this sells my work.

 DSH: Dance Salad is very much a choreographers event, in that it is the actual piece of work that has been curated rather than the company per se. As a leading choreographer on the global dance front, what does having your work on the festival again mean to you?

ALO: At the beginning of a choreographer's career, you make a small piece and it is performed a couple of times in front of a small audience. There's nothing more rewarding for a choreographer and his dancers to share the work come to completion in front of an audience. We shared what we have been working on in the pure intimacy of the studio. We, the dancers and the choreographers want to share beauty, emotions, something that lifts up an audience or make them think.

The fact that a 4th piece of mine is coming to Houston makes me feel grateful that people like Nancy Henderek try to create an interesting evening of dance by inviting established choreographers and emerging ones. I was emerging in Holland when she invited Before After in 2006. Nancy takes risks and I love that about her, because I also see myself as a risk taker.

 Dance Salad takes place on April 21-23 at Cullen Theater in Wortham Center. www.dancesalad.org

 

Dance Pulp video

This video was shot last summer at Jacob's Pillow. Dancer Drew Jacoby interviewed me between two shows. She and her husband Joshua Martens are the brain behind Dance pulp.

Check their website with their many other interviews with dancers and other people from the dance world.

http://www.dancepulp.com/

 

Rehearsals of Cylindrical Shadows/ WhimW'him